زمانی که مرا  در بستر سرد ی میان خاک بگرند میایی یقن دارم که میاییی.... پشیمان هم ...دو دست التماس امیز میاید به سوی من ولی پر میشود از هیچ دستی دست گرمت را نمیگیرد ....صدایت در گلو شکسته و الوده به گریه به فریادی مرا با نام میخواند  و میگوید که اینک من سرم بشکن دلم را زیر پا له کن ولی برگرد...
همه فریاد خشمت را به جرم بیوفایی ها دو رنگی ها جدایی ها به روی صورتم بشکن مرو ای مهربان بی من که من دور از تو تنهایم ...
ولی چشمان پر مهری دگر بر چهره ی مهتاب مانندت نمی ماند لبانی گرم با شوری جنون انگیز نامت را نمیخواند دگر ان سینه ی پر مهر ان سد سکندر نیست که سر بر ان گذاری و درد درون گویی... دودست کوچکش با پنجه های نرم و لغزنده میان زلفهای نرم تو بازی نمیگیرد پریشانش نمیسازد هزاران باره هستی را به پای تو نمی بازد
زن کوچک چه خاموش است...
تو میایی زمانی که دیگر نگاه گرم من به روی تو نمی افتد هراسان هر گوشه ای برق نگاهت را  نمیابد  مبادا بر نگاه دیگری افتد
دو چشم من دگر تو را نمی خواند به شوقی دلکشو شیرین  و تو هر چند بار دیگری در چشمهایت جست و جو باشد سراب ارزو باشد و لب هایت لبان گرمو تب دارت کتاب روشنی از بهر عمری گفتگو  باشد  و عطر  صد هزاران بوسه ی شیرین دوباره روی ان لغزد محالست اینکه بتوانی بر ان چشمان خوابیده دوباره رنگ عشق و ارزو ریزی  نگاهت را به گرمی بر نگاه من بیاویزی به لبهایم کلام شوق بنشانی...
محالست اینکه بتوانی دوباره قلب ارام  مرا قلبی که افتاده است از کوبش بلرزانی.برنجانی .محالست اینکه بتوانی مرا دیگر بگریانی تو میایی یقین دارم...
ولی افسوس ان پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاک است دگر با شوق روی شانه هایت سر نمیارد به دیو ار بلند پیکر گرمت نمی پیچد جدا از تکیه گاهش
در پناه خاک میماند و در اغوش سرد گور می پوسد و گیسوی سیاهش حلقه حلقه برسپیدی های ان زیبا لباس اخرینش نرم میلغزد جدا از دست های گرم و زیبا و نجیب تو...
دگر ان دستها هرگز بر ان گیسو نمی لغزد پریشانش نمیسازد دلی انجا نمی بازد تو میایی یقین  دارم تو با عشق و محبت باز میایی ولی افسوس...ان گرما به جانم در نمگیرد به جسم سرد و خاموشم دگر هستی نمی بخشد اگر صد ها هزاران بوسه از پا تا سرم ریزی دگر مستی نمیبخشد...
یقین دارم که میایی  بیا ای انکه نبض هستیم در دست هایت بود دل دیوانه ام افتاده لرزان زیرپایت بود بیا ای انکه رگ های تنم با خون گرم خود تماما معبری  بودند تا نقش تو را همچون گل سرخی به گلدان دل پاکیزه قلبم برویانند یقین دارم که میایی ...
بیا  تا اخرین دم هم  قدم های تو بالای سرم باشند نگاهت غرق در اشک پشیمانی به روی پیکرم باشند دلت را جا گذاری شاید ان جا تا که سنگ بسترم باشد...